Tinbrea.

AMONA: Nork irekiko du atea?

MAITE: Etxeko neskameak, beste zereginik ez dauka eta! Atea ireki du.

TXEMA: Hala ere! Ea zer egin behar dudan, telefonoz deitzen dudan bakoitzean haizea hartzera bidaltzen banauzu!

MAITE: Zertara zatoz, Txema!

TXEMA: Hitz egitera, Maite! Gutxi iruditzen al zaizu?

MAITE: Zertaz?

TXEMA: Pentsatu ere ez zenuke egingo!

MAITE: Bai zuk bezalako imajinazioa edukiko banu!

TXEMA: Beno, sartzen utziko al didazu?

MAITE: Zure aitzakiaren berri jakindakoan erantzun beharko nizuke! Pasa, pasa...

TXEMA: Hori da jenioa, neska!

MAITE: Ez da jenioa, Txema!

TXEMA: Zure amonaren iguala zara!

MAITE: Bai, hark urte batzuk gehiago izatea, besterik ez...

TXEMA: Horixe!

MAITE: Aizu... eta zuk nola dakizu... Esan nahi dut... zuk ez duzu eta nire amona ezagutzen!

TXEMA: Ez dudala ezagutzen! Lehengo egun batean berarekin egon ez nintzen, ba, hementxe, berak atea irekita?

MAITE: Bai, egongo zinen, baina... ez haren jenioa ezagutzeko adina denbora...

TXEMA: Baina ez da hori bakarrik! Ustekabean ere gauza asko jakin dut hari buruz!

MAITE: Hara! Eta zergatik?

TXEMA: Ba, lehentxeago bukatzen utzi ez didazun kontu batengatik!

MAITE: Zer kontu da hori?

TXEMA: Ai! Orain jakinmina, ezta?

MAITE: Edo ez. Ikusi egin behar!

TXEMA: Lehen esango nizun, telefonoa eskegi ez bazenit! Ez dakizula norekin topo egin dudan etxera-bidean?

MAITE: Bai, badakit; baina ez dut uste horrek halako garrantzirik duenik.

TXEMA: Amaitzen utzi ez didazulako!

MAITE: Beno, Txema, aitonarekin topo egin duzula, ezta?

TXEMA: Bai.

MAITE: Eta berriro gauza bera kontatzera al zatoz?

TXEMA: Bai, baina bigarren parte eta guzti, aitona ez zihoan bakarrik eta!

MAITE: A, ez?

TXEMA: Ez. Aspaldian laguna duen emakume batekin zihoan!

MAITE: Bejondeiola! Martxosoa, orduan, zuen aitona hori?

TXEMA: Ez dakit zuen amona adina izango den!

MAITE: E? Nola, nola? Gure amona...

TXEMA: Bai, politta, bai! Ulertu duzun horixe bera... Zure amona eta nire aitona, elkarrekin goxo-goxo!