Pi, pi...

Jon.- Bai?

Jone.- Jon, ezetz jakin nor etorri den orain dela bi minutu etxera?

Jon.- Eta nola nahi duzu ba jakitea?

Jone.- Bizilaguna.

Jon.- Nor, danesa?

Jone.- Ez, Björn, ez, bestea.

Jon.- Nor da bestea?

Jone.- Bai, badakizu ABC erosten duen bigarren pisuko tipo zaharra.

Jon.- Eta zer demonio nahi zuen fatxa horrek?

Jone.- Ba, kexatzera etorri da. Begira, itxura denez, baten batek aldizkariak lapurtzen dizkio buzoitik. Jon, zuk ez duzu ezer jakingo, ezta?

Jon.- Nik? Zer ba?

Jone.- Ez dakit, azken hilabeteotan National Geographic-a erosten hasi zarenez, eta bizilagunari hain justu aldizkari hori desagertu zaionez, ez dakit, burutik pasa zait igual zenuela zerikusirik.

Jon.- Ez, ez, eta oso lanpetuta nabil, e? Geroxeago hitz egingo dugu, bale?

Pi, pi...

Jon.- Bai?

Jone.- Jon, zenbat bider esan behar dizut niri telefonorik ez eskegitzeko?

Jon.- Barkatu, neska, baina benetan lanpetuta nabil.

Jone.- Ba zuretzako erraza da, zuk ez duzu bizilagunaren txaparik agoantatu beharrik izan!

Jon.- Aizu, Jone, ez naizela ni izan, e?

Jone.- Benga, ezagutzen dugu elkar!

Jon.- Esadazu nik zuri noiz bota dizudan gezur bat.

Jone.- Ba beitu (begiratu), orain dela bost urte porroak erretzeari lagako zeniola esan zenidan.

Jon.- Bai, baina horrek ez du balio.

Jone.- Zergatik?

Jon.- Ba drogadikto batek halakoak esaten dituenean, ez delako bera hizketan ari dena, gaixo bat delako.

Jone.- Zelako aurpegi gogorra, Jon. Eta mesedez, ez ezazu beste ezer ostu gizon horren buzoitik.

Jone.- Zer, kafe gehiago nahi duzu?

Jon.- Bale, gailetarik edo txokolaterik geratzen al zaigu?

Jone.- Ba ez, eta gainera dendara joan behar gara, ez zaigu apenas janaririk geratzen.

Jon.- Bigarren pisuko bizilagunari eskatuko dizkiogu pasta batzuk, e?

Jone.- Jon ez ezazu gai hori atera, nahikoa lotsa pasa dut zure kulpagatik.

Jon.- Ez naizela ni izan, neska!

Jone.- Keba, keba.

Jon.- Benetan, kioskoan erosten ditut, galdetu ezazu bertan.

Jone.- Benga, benga, sudurra ja hazten ari zaizu eta.

Jon.- Sudurra bakarrik ez, e? Kuleroen markak nabari zaizkizu galtzetan.

Jone.- Eta?

Jon.- Ba horrek katxondo jartzen nauela.

Jone.- Horrek ere bai?

Jon.- Bai?

Jone.- Jon!

Jon.- Zer?

Jone.- Barkatu.

Jon.- Zergatik barkatu?

Jone.- Bigarren pisuko bizilaguna igo da berriro barkamena eskatzera. Itxura denez, laugarren pisuko haur batek lapurtzen zituen aldizkariak.

Jon.- Esan dizut ez nintzela ni.

Jone.- Barkatuko didazu?

Jon.- Etxera itzultzen naizenean kuleroen markak agerian uzten dituzten galtza horiek eramango dituzu?

Jone.- Bai.

Jon.- Ba orduan barkatuta zaude, pottoka.

Jone.- Gero arte orduan, Pinotxo.

Jon.- Ez dizut gezurrik esan eta...!

Jone.- Ez dut gezurragatik esan, tonto!

Jon.- Benga, pikito.

Jone.- Muxu. Mua!