Docutec
Aspertzea
Aitor Aritzeta EHUko irakasleak aspertzeari buruz hitz egiten du bideo honetan.
ZER DA ASPERDURA?
Bueno, asperdura definitzeko garaian, pentsatu behar dugu, asperdura etortzen zaigula zer edo zer ezaren agerpenean. Eta zer da falta dena? Ba, falta zaiguna da motibazioarekin lotuta dauden elementuak, ez? Ilusioa, gogoa, planak egiteko gogoa, iniziatiba ez? Orduan hor agertzen zaigu asperdura, ez? Ez dakigunean zer egin eta gainera, hutsutasun (hustasun) sentimendu bat ere sentitzen dugu, desorientazio sentimendu bat , ez dakigulako nora jo, zer egin eta nola jokatu momentu batean. Bakardadearekin batera etortzen zaigu asperdura nahiz eta asko aspertu gaitezkeen konpainian ere bai.
NOLA EGITEN ZAIO AURRE ASPERDURARI?
Bueno, erraz esatearren, asperdurari aurre egin behar zaio bere antonimoekin, dela ilusioarekin, eta alaitasunarekin, eta gogoarekin, ez? Egiteko gogoarekin. Galdera izango litzateke “Non daude gordeta ilusio horiek?” eta “Non daude gordeta gogo horiek?”. Eta batzuetan gure indibiduazioan (indibidualizazioan) gordetzen dira ilusio horiek, benetako gogo horiek. Eta indibiduazio (indibidualizazio) hori lortzeko, ezinbestekoa da bakardadea topatzea eta bakardade horretan gure sakoneko identitatearekin bat egin eta gure sakoneko emozioekin eta beharrekin bat egin, ez? Baina horretarako ikasi egin behar dugu.
ALDERATU GARAI BATEKO ETA GAUR EGUNGO GIZARTEAK: ASPERTZEN BADAKIGU?
Haurraren ikuspegia, eta familiaren ikuspegia, eta egoera ekonomikoa erabat desberdinak dira gaur egun eta orain dela ez urte asko. Anaia-arreba asko izaten ziren garai hartan eta haurrak haurrekin hezitzen (hezten) ziren. Eta haurrak garai hartan aspertzen zirenean, ez zuten beste aukerarik: bakardade horretan, asperdura horretan sakondu eta ez aspertzeko gauzak egin, ez? Eta hor sortzen zen haurrak dituzten balio preziatuena, dela sormena. Eta gaur egun, iruditzen zait hiperestimulatuta ditugula haurrak, sormena eta gozamena eta estimulazio hori sukaldatuta eta ondo itxita eta plastikoetan etortzen zaizkiela, eta ez dutela tarterik, ezta bat, aspertzeko. Eta guraso batek entzuten duenean “Ama! Aita! Aspertuta nago!”, gauza txar bat bezala ikusten dugu. Nik uste ume batek “Aspertuta nago!” esaten dizunean, erantzuna izan behar dela “Sentitu asperdura, aspertu zaitez asperdurataz (asperduraz) eta orduan topatuko duzu zerk mugitzen zaituen, zerk ilusionatzen zaituen…”. Hori eginaz, umearen indibiduazioa (indibidualizazioa) lantzen ari gara eta laguntzen diogu asperdura eta bakardadea kudeatzen, ikasi beharreko gaitasun bat baita, eta ez hainbeste etxeko lanak eta hainbeste jokoak eta hainbeste… hutsune guztiak betetzeko antsietate hori.
