Face au monolinguisme officiel affiché, la France donne à voir une grande diversité de langues apprises, parlées et transmises au gré des générations. Le plurilinguisme est pourtant une réalité encore peu appréhendée : comment apprend-on à parler une autre langue que le français ? Dans quels contextes ? Avec qui ? Pour quelles finalités ? Outre le français, les langues de Bretagne se composent de deux langues endogènes que sont le gallo et le breton et de langues apportées par l’immigration telles l’arabe, le turc ou encore le portugais. Il s’agit de langues minorées, au regard de la langue nationale hégémonique, dont il convient de saisir les ressorts de leur maintien sur le territoire breton. L’ambition du livre est de comprendre comment la diversité linguistique et culturelle prend forme et se transforme dans un contexte social et politique français qui ne la favorise pas toujours. En interrogeant cette diversité linguistique du paysage breton, l’ouvrage tente de penser les modes de transmission et d’éducation des populations bretonnes à partir de trois orientations complémentaires : les politiques scolaires, la famille et l’école.

La accesibilidad resulta fundamental en nuestra sociedad para que todas las personas tengan acceso no solo a los servicios públicos sino también al ocio. No obstante, esta accesibilidad se ve, a menudo, imposibilitada o dificultada por el desconocimiento o la falta de comprensión del lenguaje empleado.
Esta obra presenta la importancia que tienen la lectura fácil y el lenguaje claro como elementos facilitadores de la inclusión, así como las principales técnicas para adaptar los textos a un lenguaje comprensible para todos los lectores.

Bi liburukik eta 8 infografik osatzen dute lana. Lehen liburukiak pixkanaka gerturatzen gaitu musika-industriaren bihotzera, industriaren inguruan sortutako eztabaidagai nagusiak berrikusi ahal izateko, hala nola, musikaren eta garunaren arteko elkarreragina, osasunean eta ongizatean dituen  ondorioak, adimen artifizialaren egungo garrantzia edo berrikuntzaren eta musikaren arteko harremana, besteak beste. Bigarren liburukiak industriaren 3 baliokateen azterketa sakona eskaintzen du. Industria honetan parte hartzen duten eragile guztiak zehaztasunez definitzen ditu, euren funtzionamendua eta merkatuak erabak ulertarazteko. Halaber, arau-esparru desberdinak lantzen ditu, hainbat arlo jorratuz, esaterako: musikaren ekoizpenean eta banaketan, sinkronizazioan, ekitaldien planifikazioan eta produkzioan, eta zuzeneko musikaren ekonomia-, finantza-, marketin- eta komunikazio-aldagaietan.

Zarama rock taldearen jaotza, bizitza eta heriotza abiapuntutzat hartuta, Roberto Mosok bere ibilbidearen une garrantzitsuenak kontatzen dizkigu. Loreak zaraman liburuak Euskal Rock Erradikalaren kulturan murgiltzen gaitu, garai hartako giroan barrenduz eta gertakari zein talde ikonikoenak lehen lerroan jarriz; hala nola, Eskorbuto, La Polla Records edota Hertzainak.

86 olerki bildu ditu Sabin Oregik lan honetan. Lehena 1951ekoa, eta azkena 2021ekoa. Txomin Peillenek olerki horietako batzuk bi edo hiru agerpenetan plazaratu zituen, data, formatu eta aldaera ezberdinetan, eta horien guztien berri ematen digu Oregik. Hamar bat olerki gaztelaniaz idatzi zituen, gerora, horietako batzuk euskaratu egin ziren. Horiek ere bilduma honetan daude jasoak.

Ilargi desagertu da!! Nork babestuko gaitu Gauekoren erasoetatik!? Orain, izaki mitologikoak eta gizakiak elkarrekin bizi dira, baina badirudi batzuek  "antzinako oreka naturala" dutela nahiago. Sua da pertsonaia nagusia, Mikelats eta Atarrabiren arreba. Bere lagunik onena lamia bat da; elkarrekin, lortuko al dute Ilargi aurkitzea?

Paisaian murgilduta bizi gara. Lurrazalaren formek, urak eta haizeak zizelkatutako erliebeek, haietan hazten diren landareek eta bertan bizi diren animaliek osatzen dute gure eguneroko bizitzaren eszenatokia, gure ohiko erreferentzia-sarea. Horrexegatik, balio estetikoz eta sinbolikoz kargatutako errealitatea da paisaia, belaunalditik belaunaldira transmititzen eta maitatzen irakasten dugun errealitatea. Baina, aldi berean, etengabeko aldaketan ere badago paisaia. Memoria ariketa soil bat egitea aski da ohartzeko nola desagertu diren antzina ezagutu genituen bideak eta eraikinak, nola agertu diren azpiegitura berriak -dorre elektrikoak, presak, kanalak, ur-deposituak, araztegiak, pistak-, garai batean soro izandako hainbat leku baso nola bihurtu diren eta, alderantziz, nola irentsi dituen hedapen urbanistikoak aspaldiko baso eta larreak. Argazki edo plano zaharrei begiratuz gero, ezin saihestu bertigo-sentipen bat, aldaketa horien erritmoa azken hamarkadetan etengabe hazi dela ohartuta. Inguruan ikusten dugun paisaia ez baita naturala. Giza espeziearen berezko ezaugarria da ingurumena etengabe moldatzea, bere beharretara egokitzeko: babesa, elikagaiak eta ura segurtatzea lehenik, gizarte-antolamenduaren eta balio kultural jakin batzuen transmisioa beranduago. Tokiko komunitateen eta ingurumen faktoreen etengabeko elkar-eragin horien emaitza da paisaia, kulturalki moldatua eta ondare-balioz kargatua. Paisaiari begi berriz begiratzeko gonbita da, beraz, liburu hau. Urumea bailarako 
mendietan azken mende eta erdian izan den aldaketa handia hartuko dugu horretarako aitzakia, informazio-iturri desberdinak uztartuta -ahozko iturriak, artxiboko dokumentuak, plano eta argazki zaharrak, toponimoak, paisaian sakabanatuta gelditu 
diren aztarna materialak- aldaketa horien zergatiak eta eskualde honetako gizartean 
izan duten eragina aztertzeko. Guretzat oso aberasgarria izan da lan hau egitea; 
irakurleari opa diogu neurri berean aberasgarri izan dadila lortutako emaitzak 
ezagutzea, eta ondare ezezagun honetan murgiltzea.

Ehun urte beteko dira azaro honetan Jon Mirande Aipharshoro euskal idazlea Parisen jaio zela. Data ezin egokiagoa idazle horren obra nahiz bizitza  errebisatzeko. Idazle konkretu baten ingurukoa izateaz gain, ordea, literaturaren inguruko hausnarketa sakon eta zabala eskaintzen duen liburua da “Zer egin Miranderekin?”. Liburuak hiru testu nagusi jasotzen ditu, hiru izen kontrastatuk idatziak, bakoitzak Jon Mirande euskal idazlearen eta haren obraren ikuspegi propioa eskainiz.

Liburuak sintonia orokorra eskaintzen badu ere, disonantzia batzuk ere agertzen dira testu bakoitzaren ikuspegi bereizgarri eta interpretazio anitzekoak islatuz. Horrek irakurleari aukera ematen dio Miranderen lanari eta euskal literaturari buruzko gogoeta zabala egiteko, elementu historiko, estilistiko eta kritikoak kontuan hartuta.

Isaak Díez ez da oso ezaguna gure lurraldearen mugetatik kanpo. Arabako artista handien itzalpean, bereziki Ignacio Díaz Olanoren itzalpean, garatu zen artisten belaunaldikoa da. 
Gutxi dira bilduma publikoetan gorde diren egilearen margolanak. Diezen margolanen erreprodukziorik ere ez dago; izan ere, erakusketa urgaritan parte hartu zuen eta ekoizpen handiko urteak izan zituen arren, garai hartako katalogoak, askotan, lanen izenburuen zerrenda hutsak ziren, irudi gutxiz hornituak. 1904tik aurrera, Arabako hiriburuko Arte eta Lanbide Eskolan ikasi zuen. Han prestakuntza margolaritzari eta eskulturari eskaini zien. Prestakuntza amaitu eta gutxira, Euskal Herrian egiten ziren erakusketetan parte hartzen hasi zen. Azken batean, testu horren bidez, artistaren ekarpena nabarmendu nahi izan dute.

Gauza harrigarriak gertatzen dira basoan: zuhaitzek ere badute memoria, mezuak bidaltzen dizkiote elkarri, mina sentitzen dute, eta gaixo dauden kideak zaintzen dituzte. Horiek eta beste asko bildu ditu Peter Wohlleben basozain ezagunak orri hauetan. Zientziak esandakoak eta bere esperientzia uztartuz, Peterrek basoen unibertso misteriotsurako atea zabaldu digu. Beraz, zuhaitzei buruzko liburu entretenigarria da, basoak beste begi batzuekin ikusten eta maitatzen irakatsiko dizuna.