Lapiko artean urtetan erakutsi duen maisutasuna Euskal sukaldaritza praktikoa izeneko liburu honetan bildu du Iker Markinez, Ormaiztegiko Kuko jatetxeko sukaldariak. Sukaldaritzaren bidez, euskal sustraietara bidaia saporetsua proposatzen du. Gure sukaldaritzaren oinarria diren lehengaiak erabiliz, osagaiak ondo zaindu eta aukeratuz eta garaian garaikoari erreparatuz, errezeta sorta zabala eta praktikoa aukeratu eta liburu honetan jaso du.

Júlia kokoteraino dago hilekoaren tripako minekin, eta behin baino gehiagotan desiatu izan du mutil bihurtzea. Egun batez, Hilekoaren Maitagarria agertuko zaio bere desioa errealitate bihurtzeko. Maitagarriak Bis Zikloa eskainiko dio: hurrengo hilekora arte ezohiko boterea izango du neska edo mutila izateko, gogoak emandakoaren arabera. Gero erabaki egin beharko du neska jarraitu ala mutil bihurtu nahi duen. Tarte horretan Júliak primeran pasatuko du, eta gauza pila bat ikasiko du sexualitatearen eta pertsonen arteko harremanen inguruan.

 Lurrek ez du sekula bere amari buruzko galderarik egin. Arrastorik utzi gabe egin zuen alde etxetik bera txikia zenean. Ordutik bakarrik egin behar izan dio aurre bizitzari, etxean harrapatuta bizi den aita zainduz, erantzunak bilatzeko astirik gabe. Gutxien espero zuenean ama hilik topatu dute, eta galderak azaleratu zaizkio bor-borka. Galderaz galdera denboran atzera egingo du Lurrek, memoriaren zulo ezkutuenetan galduta uste zituen sentimendu eta munstroei aurre egiteko. Intrigaz eta ezustez betetako bidaia bat hasiko du orduan.

 Emakumeen eta itsasoaren arteko harremana sakona eta modu anitzekoa ageri da historian zehar. Mito zaharrenetatik hasi eta itsasoarekin lotutako jarduera eta sineskeria bitxienetaraino biltzen ditu bere baitan. Itsasoko ekonomian emakumeak izan duen eginkizuna, guztiz garrantzikoa izanik ere, bere lanaren ikuskatzea eta aitortzea lanbide eta arketipo gutxi batzuetara mugatu da. Duela gutxi arte itsas ikerketarako perspektiba androzentriko nagusiak bigarren planora baztertu ditu emakumeak, beren eginkizunak gizonek betetzen zituzten lanekiko osagarri huts edo kolaborazio gisa bereiziz.

Liburuan (60 orrialde eta 86 irudi duen euskara-gaztelera edizio elebiduna) EHUko irakaslea den Olga Macíasen aholkularitza historikoa izan dugu. Elena Odriozolaren –Espainiako Ilustrazio Sari Nazionala 2015– laguntza ere izan dugu, bereak baitira hainbat ilustrazio eta maketazioa. Untzi Museoan 2016ko urtarrilaren 29tik azaroaren 20a arte ikusgai egon den "Emakumeak eta itasoa" aldi baterako erakusketa osatzera dator.

  Alizia irudimen itzela duen neska bat da. Berarentzat, jolasik sinpleena abentura handiena bizitzeko aitzakia bihurtzen da. Haren lagunak, ordea, oso klasikoak dira, eta nahiago dute beren ohiturak ez aldatu. Egun batean, antzara-jolas partida bat hasiko dute. Une horretatik aurrera, dena aldatuko da. Parkea ANTZARA JOKO handi eta izugarria bilakatu da, eta Aliziak aurre egin beharko dio probari. Baina oraingoan ez da jolas hutsa izango…

Bizitza batzuk zailak dira sinesten.
Hain dira ausart, noble, umoretsu, nekaezinak,
existitu daitezkeenik ere ezin dugu ia sinetsi.
Baina hor dugu Ixtebe Pellot, azken kortsarioa.
Itsas-borroka etengabean, askotan hartu zuten preso.
Arriskuz arrisku, sekula etsi gabe, beti egin zuen ihes.
Musika eta dantza maite zituen, eta karkaraz erantzuten zion minari.
Begietara begiratzen zuen.
Horregatik maite zuten lagunek. Baita etsaiek ere!
Hemen kontatuko dena benetakoa da, sinesgaitza iruditu arren.
Prestatu. Norbait aparta ezagutzeko zorian zaude:
Ixtebe Pellot, Euskal Azeria.

 Manuel zahar-etxe batean bizi den gizon zakar eta isila da, baina Milagros bertara bizitzera azaltzen denean, agurearen egoera erabat aldatzen da. Milagrosen barne-indarrak eta bizipozak Manuel inguratzen duen iluntasuna argituko dute, baita honek dituen beldurrei aurre egiten lagundu ere. “Argiaren hautsa”-k bizitza, heriotza, duintasuna eta oroimena jorratzen ditu; samurtasuna zein hunkiberatasuna nagusi diren arren, testuak ez die muzin egiten guztiok jasaten ditugun bizipen latzei.

 Azken patriarka eleberriak Marokotik Kataluñara emigratu duen Mimoun Driouchen istorioa kontatzen digu, bere alabaren begietatik. Haren eskutik aitaren izaera tormentatua ezagutuko dugu; bere izaera autoritario eta zaharkituak sortarazten dizkion talka etengabeak. Izan ere, pertsonaia gorrotagarria da Mimoun: matxista, liskarzalea, zurruteroa, bortitza, jeloskorra... Sarritan besoak liburuan sartu eta zerri horren lepoa estutzeko gogoa ematen duen pertsonaia horietariko bat da Mimoun. Mirarizko pribilegioen eskutik Driouch familiaren patriarkak nahi duena egin ahal izango du: edan, ezkondu aurretik zein ondoren beste emakume batzuekin oheratu, maitaleak izan, nahierara jantzi, edonora joan... Eta, aldiz, patriarkatu ahalguztidun horri esker bortizki debekatuko die haren emazte edo alabari berak posible dituen guztiak.

 Palestina, nazioarteko albiste beltzen atalean leku finkoa duen herria. Ez da harritzekoa, palestinar herriak urte gehiegi baitarama bere askatasuna aldarrikatzen eta Israelen okupazioa eta ankerkeria pairatzen.
Baina Palestina hori baino gehiago da, noski. Gainerako herrien antzera, Palestinak ere baditu bere arazo eta asmoak, bere etsipen eta ametsak. Egiazko gizarte hori da, hain zuzen, ipuinotan agertzen zaiguna.
Ipuinak dira, bai, baina gatazkaren eta gatazkaz landako bizitzaren lekukotasuna eta kronika ere badira orrialdeok.
Jo Glanville kazetariak Palestinako hamasei emakume idazleren begiradak bildu ditu liburu honetan eta beste kazetari batek, Ane Irazabalek, bertako emakumeen egoeraren eta haien borroka isilaren berri eman digu sarrera mamitsu batean. Horretara, hemezortzi emakumeren ikuspegitik hurbilduko gara Palestinako errealitate gogorrera.