Eguzki Amandreak beilegitik gorrixkarantz egin du, eta emeki makurtuz Urriko atxaren ostetik apalduz doa. Ez da haizearen laztanik, ez hegaztien kanturik, ez ezelako piztiaren ufadarik sastraka artean; ez dago inongo loreren lurrinik, ez zomorro urduririk.

Ezinegonez dago lurra, Ama. Egunak daroaz dardarka, ikara baten; oihu barik, matrailak estutuz erditu guran. Eguzkiaren gorriak biziagorantz egin du, eta zain sendoren bat lehertuta odolez tindatu du ortzimuga, guztiz ostendu aurretik. Odol jario horrekin batera bota du oihua, orroa!... eta erditu egin da Ama, arrakalatu Lurra erraietako barren bideetatik, Baltzolatik, bizia erne dadin.

Lord Gothek GOTHSTOCK izeneko musika-emanaldi zirraragarria prestatu du. Gutxi izango dira hori bezain ikusgarriak. Ada zoratzen dabil musikaldia dela eta, Ilunpe Jauregira musikariak etorri direlako. Baina gonbidatuekin gorabeherak izango ditu; adibidez, bere amonarekin, hark lord Gothi emazte berria aurkitu nahi diolako, edo neskaren jantzigelan bizitzen jarri den faunoarekin. Gainera, Maltravers maltzurra azpilanean dabil. Zorionez, Adak gonbidaturik interesgarrienaren laguntza izango du.

Amanek bost urte ditu, eta azken boladan ez dirudi oso fin dabilenik. Gainera, Kattalin beti zirikatzen izaten du! Izan ere, Kattalinek nahiago du eskolarako bidea bere lagun Olaiarekin bakarrik egitea. A ze buruhausteak ematen dituen Amanek! Normalean, Mari ere bidean gurutzatzen da Amanerekin, baina berea nahiko ezberdina da, munstroz eta izaki magikoz beteriko bidea baita.

Hiru istorio ezberdin kontatzen ditu komikiak; ezberdinak, bai, baina hirurak indar berberaz blaituak, edozein egoerari aurre egiteko beharrezkoa den indar bortitz zein maitakor horretaz:

KEMENA!

 «Hereseak erre zituzten lekuan, errautsen artean, kristalezko bihotz bat aurkitu zen.»
Orreagako IV. Kronika
Fraile bat Orreagatik Durangorantz abiatzen da. Hara helduta, biharamunean hamabi hereje erreko dituztela jakingo du, haien artean haur bat, herejeen alaba. Hau da Kristalezko bihotza narrazioaren abiapuntua, irakurleak esku artean duen liburua zabaltzen duena.
Joseba Sarrionandiak «literatura arturiko eta mediebalean murgilduta» bizi izan zuen kartzelako «denbora hutsean» izkiriatutako narrazio hura iturri historikoetan gordetako errealitatea fikzioarekin uztartzen duten horietakoa da. Hala ere, proiektu honen eragile izan diren aurkikuntzek agerian utzi dutenez, kasu honetan, errealitatea eta fikzioaren arteko erlazioa zeharo korapilatsua da, historia eta istorioaren hainbat geruzatan azaltzen dena.
Horrela, Ander Berrojalbiz ikerlariari zor diogun Kristalezko bihotzak idatzian, zenbait elizgizonen irudimenaren eskutik, XII. mendeko Koloniatik XX. mendeko Durangora garamatzan istorio baten arrastoak jarraituko ditugu.
Azkenik, eranskinetan, Durangaldean egondako heresia ezberdinen berri ematen duten hiru testu eskaintzen dira, Joseba Sarrionandiak 1979an idatzitako Durangaldeko herejeak eta Artekaleko Manzaneroa barne.

Zortzi ipuinez osatua da Garazi Arrularen lehen liburua, eta azken ipuinak ematen dio izenburua obrari: Gu orduko hauek.Gu pluraleko lehen pertsona da. Norbera parte den kolektiboa adierazten du, beraz. Atxikimendu sentimendu bat, eta, aldi berean, multzo horretan ez daudenekiko diferentzia. Ordukok distantzia dakar gogora, iragan den garaia; denborazko distantzia, nahitaez fisikoa, lekuzkoa ere badena. Hauek, berriz, erakusle hurbilena da; ingurukoak adierazten ditu, nahiz eta norbera ez den zaku horretako parte.Hirurak elkarrekin jarriz gero, multzo bakarrean, bereizketa horiek guztiak ikusgarri egiten dira.Hala, bada, distantzia dago ipuinotan: ezberdinaren aurrean sentitzen den bestetasuna; errealitatea eta fantasia banatzen duen bitartea; desiraren zirrikituetatik sartzen den urruntasuna; senidetasunak gainditzea lortzen dez duen hesia; gizakion artean dagoen inkomunikazio hitsa. 

Euskal gizartearen funtsezko egitura beti izan da etxea. XVI. mendea arte, etxeak zurezkoak ziren. Pixkanaka, zurginek harginei utzi zieten lekua; eta, etxeen aitzinaldean, ate eta leihoen gainaldea zizelkatzen hasi ziren. Atalburuaren historia proposatzen digu liburu honek, Ipar Euskal Herrian barna ibiliz. Bostehun urtez, XVI. mende hastapenetik gaur arte, arte horrek, nahiz batzuentzat bigarren mailakoa izan, euskal gizarteaz anitz erraten digu. Atalburuak etxeak komunitatean duen lekua finkatzen du. Etxea lantresna, bizi-toki, tenplu gisa aurkezten du. Nortasuna, zuzenbidea eta fedea adierazten ditu, data zehazten, eta orotariko mezuz bere burua kontatzen. Batzuk besterik gabe idatziak dira; beste batzuk, aldiz, egiazko arte-lanak dira, eta etxeetako jabeen mito eta sinesmenetan barna eramaten gaituzte. Probintzia batetik bestera, ibar batetik bestera, estiloak ezberdinak dira. Modak eta joerak ere izan dira, garaien arabera. Baina guziak dira gure ondarearen barne.

Hondarribia, Baiona eta Iruña-Iruñea hiri harresituetan zehar ibilaldi bat, sei marrazkilari ezagunen bitartez.

Jorge Arranz, Sagar Fornies, Josu Maroto, Luis Ruiz, Inma Serrano eta Tazabek hainbat teknika, estilo eta kolore erabiliz marrazten dizkigute hiri horiek. Historia garrantzitsua duten hiru gotorleku horietara hurbiltzeko beste modu bat.

Clémentineren bizimoduan gauza asko aldatu dira Antoinerekin -hau da, dendari jakintsuarekin-, elkartu zenetik. Hala ere, oraindik ez ditu aurkitu bila zebilen zoriona eta harmonia. Dendara itzuli da, baina Antoineren ordez orain Simon fisikari eta erlezaina dago han. Honen laguntzaz, Clémentinek bizitzak eskaintzen dizkion bide guztiak ikusi ahal izango ditu, baina... nola aurkitu bide egokia?

Kontakizun baikor honek unibertso lasai eta pertsonaia atseginez osatutako bat aurkezten digu. Herri-jakintzaz beterik, irakurgaiak begiak ireki eta eguneroko gauza txikien ederraz gozatzera gonbidatzen gaitu, baita munduari buruz dugun ikuspegia aldatzera, geure buruen kontzientzia handiagoa har dezagun.

Lete izan da gure poesia garaikidean izen nagusietako bat, bai idatziz aritu denean, bai kantuan. Alderdi biak hartu ditu kontuan Koldo Izagirrek antologia hau prestatzean. Poemak kontestualizatu ditu, batzuk besteekin harreman dialektikoan jarri, eta epilogo gogoangarri bat idatzi ere bai, Leteren alderdi eztabaidagarrienei ixkin egin gabe, poeta oiartzuarra bere osoan eta barnetasun minenean ulertzeko.

Liburuaren aurkezpen eguneko bideoa.

Irène Némirovsky (Kiev, 1903 - Auschwitz, 1942). Ukrainarra bazen ere, heziera frantsesa jaso zuen familian. Familia judu aberatsean jaio zen, baina haurtzaro bakartia izan zuen Irènek: aitaren aferak alde batetik; amak, berriz, bazter utzi zuen, bere harreman sozialetan murgildurik. Uda guztietan, Némirovskytarrak Biarritzera, Donibane Lohizunera edo Hendaiara etortzen ziren udatiar. Gurasoek herriko jauregi edo etxalde eder bat hartzen zuten, eta Irène ostatu xume batera bidaltzen zuten zaintzaile batekin. Zaintzaile harekin ikasi zuen Irènek euskaraz.
Iraultza Sobietarra lehertu zenean, aita mehatxatuta zegoela eta, Frantzian hartu zuten bizilekua.

Bertan egin zen idazle. 1929an bihurtu zen ospetsu, David Golder eleberria argitaratu zenean. II. Mundu Gerra piztu zenean, Frantzian geratu zen, eta judu izateagatik sasian ibiltzera behartua egon zen. Frantses poliziak 1942ko uztailean Frantzia okupatuan atxilo hartu eta Auschwitzera eraman zuten.
Urte askoan ahaztua egon den arren, 2004an, Némirovskyren alabek gordetako eskuizkribu bat kaleratu zen: Suite frantsesa. Garai ilun hari buruzko kronika ezin ederrago horrek arrakasta itzela lortu du mundu osoan.
ALBERDANIA argitaletxeak Némirovskyren beste liburu hauek ere plazaratu ditu euskaraz: Arimen maisua eta Suite frantsesa eleberriak eta Birjinak kontakizun bilduma.