Bestea naizek migrazioaren fenomenoari heltzen dio ikuspegi artistiko eta internazional batetik, sortzaileen lanaren bidez, haien lengoaiek errealitatea gako politiko eta poetikoan esploratzen baitute. 

 Denboraren, irudien eta hauen irudikapenaren aurkako norgehiagoka-prozesu berezi horretan, sentipenak etengabe berrantolatzen dituen eta "ziurgabetasun iraunkor" pertsonala eragiten duen (Gerard Richter-en baimenarekin) esparru horretan, sortzen da aldez aurretik dauden irudien –norberarenak zein besteenak– jabetze zatikatua, hau da, nolabaiteko ikusizko zurztasuna onartzeko prozedura, dakigunak baliozko izateari uzten dionean eta zer edo zer berria edo desberdina erabat finkatzen ez denean. Beraz, ez da ausazkoa imajinario propio berri bat sortzea modaren, arkitekturaren, diseinuaren eta kontsumoaren alorretako argitalpenen topaketari eta manipulazioari esker. Margoaren irrika, aztarna uzten duen gaia, une batez neutralizatuta.

 Margolan hauek, azken urteetako paper hauek, egunen joan eta etorrien aztarna setatia erakusten digute soilik. Haiek dira egurats gorrian, zerura begira, zeru horren zeinuak aztertzen, denbora pasatu ondoren gelditu diren lanbroz eta melankoliaz busti-busti egindako arrastoak.
Nekez antzematen diren paisaien zatiak edo, agian, ametsezko zati batzuk izan daitezke. Edo, agian, ezerezetik azaldu diren irudiak dira soilik, gauzatutako fantasmak izango balira bezala.
Lainoak eta ziurgabetasunak estalitako margolanak, helbururik gabekoak, xederik gabekoak, bukaerarik gabekoak. Bakarrik prozesua eta bidea, istripua eta erantzun ona, ekintza eta zuzenketa.
Batzuetan, koadroak serietan agertzen diren olatuak dira: «bukaerak», amildegira eramaten gaituzten mapa misteriotsu gisa; «abesti sakabanatuak», airea kutsatzen dituzten idatzi gabeko partiturak; «urradurak», leize txiki zuriak eta beltzak, Emil Cioran maisuaren hutsune poetikoaren omenez.
Pintatzetik soilik sortzen diren margolanak; materia eta azalera, esanahi existentzialeko objektuak, non irudikapena oraindik ezezaguna zaigun norabide batean galtzen den.
Obra bakarrak, beren esentzia ezerezaren itsas hondar gabean finkatzen dutenak.
(Diego Vasallo)

 100 irudi eta Juan Manuen Uria poetaren testuak ditu. Testuok laguntzen digute iruditik haratago irakurtzen ,harri-jasotze herri-kirolaren misterioak ulertzen eta harri-jasotzaileak harriarekin duen harremana ulertzen, oinarrizko balio gisa estetikan eta kontzeptuan sakonduz.

 Yo, la peor de todas es un proyecto artístico basado en la exploración de otras formas de conocimiento. Parte de la teoría crítica feminista para cuestionar el conocimiento dominante y proponer otras formas de saber y de conocer nuestra realidad. El proyecto entiende las identidades como uidas, inestables y performativas, e intenta trabajar desde el conocimiento situado, desde el cuerpo y desde las existencias fronterizas.

 El proyecto quiere conectar el Museo con nuevas posibilidades de relectura del patrimonio artístico navarro. Parte de un ejercicio de replanteamiento de los discursos y prácticas culturales desde una perspectiva de género. La muestra se plantea a caballo entre la exposición tradicional, se exhibe una selección de 13 obras de artistas navarras, y la puesta a disposición del público de un espacio de información y encuentro. En él se presentan datos objetivos y se formularán preguntas, que sirvan para generar una reflexión y un debate de carácter colaborativo y horizontal, con el objetivo de abordar la visibilidad de la mujer en el Museo.

 Zientzia fikzioaren idazle eta bide egile izan zen Mayi Pelot biarriztarraren obra da liburu honetan. Bere olerki, ipuin eta eleberriek asmakizun aberatsa eta aldi berean gure munduaren etorkizunaz beldur eta kezkak erakusten dituzte. Mayi emakume idazle aitzindariak zioen moduan lurra ezagunegia denez oso interesgarria da geroa nolakoa izanen den asmatzea

 Samuel, psikologoak animatuta, egunkaria idazten hasi da; bertan, bere gustuak, lehentasunak eta beldurrak idazten ditu, bai eta bere buruari jartzen dizkion erronka handiak ere, MuNa Samuelen logelan bizi den ametsezko munstroak bultzatuta. Egun batean, bere aitak argazki kamera bat oparitu zion, eta, harrezkero, bi edo hiru itzaldun gauzak bilatzen hasi da. Gauez irtetea pentsatu du, kalera, bere helburuaren bila; erronka zailtasunik gabe gainditzea lortu du eta, tartean, lagun misteriotsu bat aurkitu du, eta bere nahia betetzen lagundu dio.