Zertarako filosofia gaur egungo gizartean? Informazioz, iritzi kontrajarriz eta ziurtasun faltsuz gainezka gauden garaian, galdera hori inoiz baino premiazkoagoa da. Liburu honetan irmoki defendatzen da filosofiak ez duela begi-bistako emaitzarik sortu behar funtsezkoa izateko: haren zeregina orientatzea da, argitasuna ematea eta etorkizuna pentsatzeko tresnak eskaintzea. Manifestu-tonua duen liburu honek irakurlea interpelatzen du zuzenean, eta galdera argi bat uzten du mahai gainean: noraezean jarraitu nahi dugu ala filosofiari dagokion tokia eman gure gizartearen etorkizuna pentsatzeko?

2046tik heldu zaigu Mundu guztiak, gurera, liburu formatuan, izatez mental-trip gisako artefaktua dugun arren. Zortzi ipuin-bikote hauek Green hiriko Saint Mary Streeteko 7. atarira garamatzate, eta bertan bizi diren auzokideen istorioak ezagutuko ditugu: kontrolerako sistema integratua daraman preso ohia, amaren zaintzari emandako alaba problematikoa, etxea euliz betetzen ari zaien bikotea eta zendutako aitarekin multibertsoan elkartuko den semea, besteak beste.

Noiz konturatzen gara bizirik gaudela? Gorputza eritasunarekin iratzarri al daiteke? Norbere gorputza biziberritzeko zeharkaldian izandako enkontru eta desenkontruak jasotzen ditu Nahia Intxaustik, natura baliabide gisa erabiliz. Poemarioa ondokoen babesarekin norbera biltzera egiten den bidaia bat da, baina, halaber, piztia bihurtzeko keinua ere bada, gaixotasunaren ikusezintasuna, eta gorputzekiko presio soziala eta kontrola borrokatzeko kanporantz irekitzen den kontakizun partekatu eta errebeldea.

Hau da nire herria diot.
Oraindik ere borrokarako aldartea duen jendea bizi da bertan.
Poemek ez gaituzte hobeak egiten,
baina idazten dut
beti badelako norbait hizkuntzaren alde eta injustiziaren kontra
aritu nahi duena.

Hau da nire herria diot.
Iraganean idazten ditut poemak etorkizunerako badira ere.

Hau da nire herria diot.
Dena ez da eder gurean.
Proklamen, manifestuen, agirien eta sententzien etsiak jotzen digunean
poemei egozten diegu desjabetzeen ulerbidea.

Hau da nire herria diot.
Ez dakit zerk egiten duen jendea herri,
baina hurbilekoenganako lera zintzoa da gurea.

Nagore Saminaga, Dr. Martens botekin pauso irmoak ematen dituen skinhead mozkote eta zakarra. Polizia izana, ahaztu nahi lukeen istilu itsusi batek handik bota zuen arte. Gaur egun SKAn, Substantzia Kimikoen Atalean egiten du beharra, gatzik eta arrikurik gabeko lana. Hala ere, Galindoko araztegian, Bilboaldeko kaka guztiak biltzen diren instalazioetan, heriotza bat gertatu da, ur-putzuetan pilatutako gasak gazte antisistema bat pozoituta. Istripua dirudi, baina Nagorek barruan darama ikertzailearen harra, eta denek kasua uzteko eta ixteko esan arren, zakurrak ezin hezurrari jaregin.

Bere ohiko idazkera dotorez ondu eta umore-printza etengabez gatzozpindu duen eleberria dakarkigu Joxean Agirrek, literaturaren maitasunetik bezainbat autoparodiatik edaten duena. Izan ere, idazle zahar, ospetsu eta txotxatzen hasi bat dugu, batetik; idazlenahi gazte, kazetari bekadun eta hasiberri bat, bestetik; biak gizonak, biak emakumezkoen miresle sutsu, eta biak gauzatu gabe geratutako amodio-istorioen oroitzaile mindu. Hain zuzen, emakume hauen eskutik jasoko dugu gizonezkoon berri: begirada amultsu eta apur bat ironikoa, fantasia ugari eta malezia gutxiko koitadu batzuen erretratu patetikoa eskaintzen diguna.

Alaba jaio eta sei hilabetera, mendira joaten hasiko da Miren, Unai hil eta bortz urtera. Zaldi bat aurkituko du han: grisa, marroia baino gehiago. Ez edozein zaldi. Errepidea garbitzen ari den gizon bat, ustekabeko karta joko bat, pilota partida baten ondorena, ligatzeko jarraibideak, denboran poteatzen duen bisita gidatu bat, autopsia poetiko bat eta hainbat gai esentzial aterako zaizkio bidera Mirenen ahots zatikatuari: heriotza, dolua, maitasuna, espiritualtasuna, eromena, amatasuna, eta, batez ere eta denaren gainetik, laguntasun kontraerranezko bat. Hauxe da Txoperenaren hirugarren eleberria, eta oraingoan ahots eta forma berriz jantzirik dator, bere esentziari uko egin gabe.

Ausartuko al zara globo batera igotzera, ur bizietan rafting egitera eta hilobi zahar batzuek gordetzen duten sekretua deskubritzera?

Urdaibai Bird Center behatokiko bizita lasaia erlojuaren aurkako lasterketa bilakatu da. Pirinioetako azken hartzak bahitu egin dituzte, eta arrisku larrian daude. Ez badugu lehenbailehen esku hartzen, betiko desagertuko dira. Eragotzi egin behar da!

1911ko martxoaren 25a zen, eta 129 emakume langile kiskalita hil ziren New Yorkeko Trialgle Shirtwaist Factory lantegian piztutako sutean. Asko etorkin italiarrak ziren. Ezohiko lekuko batek ekarriko dizkie gogora zapuztutako itxaropenak eta kontatuko du nola aldatu zen dena.

Ogia, baina arrosak ere bai! aldarrikatuta.

Itsasoak gizon bat ekarri du uhartera. Bertakoek toki egin diote iritsi berriari, baina ezezagunak mesfidantza dakar; eta mesfidantzak, izua. Herritarrek erabaki beharra dute.

Egunerokoan ohiko bilakatu den istorioa da honako hau.