Alarguntsa beltza, emakume aztoragarria eta erakargarria da. Txomin peillenen nobela hau bezain diztiratsua eta aztoragarria. Aise eta arnasari eutsiz irakurtzen den nobela honetan, idazle xuberotarrak, maisuki ardazten du heriotz eta intrigazko gertakizuna. peillenen obra osoan nabari den fantasia eta umorearen arteko jokoak, interes eta perspektiba berezia damaio nobelari. Nobela hau, Txomin peillenen bibliografian gailen ageri da.

99 idazki, 99 gutun, 99 parabola, apotegma, aporia edo poema: estilo-ariketa sorta bat ondu du Karlos Linazasorok, naufrago bat asmatu sujet eta gaitzat, eta horren inguruko bariazioak sortu gero, doinu berberaren bihurritze, luzatze, luzitze eta adarjotzea balitz bezala.

Asko dute testu hauek poesiatik, jolasetik, gogoetatik. Eta bertan, ezarian eta nahi ezta bezala, egileak hitz egiten digu bakardadeaz, eta oroiminaz, eta gauza konkretu eta abstraktuez, eta zeru-lurrez, eta itsaso-lehorrez, den eta ez den guztiaz eta ezerezaz.

 Batzuetan, espero ez dituzun galderak dira erantzuten zailenak. Hori gertatzen zaio Sophieri, egun batez semeak galdera batez harriturik uzten duenean: "Esango al zenidake helduago egin zaituen gauza bat?". Erantzuteko, Sophiek aspaldiko oporraldi bat ekarriko du gogora, artean neskatila zela, bere izeba Cora eta lehengusu-lehengusinekin igarotakoa. Senitarte harekin liluraturik, ez zen gauza izan haien krudelkeria ikusteko, harik eta bera krudelkeria horren kaltetua izaten hasi arte

 Izan gaitezen errealistak: Greg Heffley beti izango da gizajo peto-petoa, eta norbaitek argi esan beharko lioke hori bere aitari.
Frank Heffleyk uste osoa du, ordea, semea noizbait aldatu egingo dela. Eta mutikoa gogortzeko, kiroletan eta holakoetan izena emanarazi dio.
Gregentzat, berriz, erraza da aitaren ahalegin guztiak ezerezean uztea.
Aitak akademia militar batera bidaliko duela mehatxu egin dio, ordea, eta Greg lehertu egin da: Hauxe besterik ez nuen behar!

 Txarlik ametsetan jarraitzen du: kasu handi bat argitu nahi du bere detektibe-agentziarekin, benetan garrantzitsua izango den kasu bat. Baina, azkenaldi honetan, beste zerbaitekin ere egiten du amets… eta bere arrebaren lagun ezin ederragoak du horren errua. Bien bitartean, lapurreta arraro bat gertatu da ikastetxeko zuzendariaren bulegoan. Eta susmagarri nagusia… ikastetxeko zuzendaria bera da!

 Iratik hamalau urte bete ditu eta, denbora asko ez dela, fundamentu handiko neska zen: esanekoa, arduratsua, adeitsua, atsegina, beti umore oneko... Orain, berriz, arropaz beste aldatzen da aldartez. Batzuetan egoten da goibel antzean, burumakur, ondo ezik bezala. Handik gutxira egon daiteke zeharo petralduta, pipermina baino erreago, eztanda egiteko puntuan. Eta begien itxi-ireki batean jarri daiteke kriskitinak baino alaiago.
Izan ere, Iratiren hormonak lozorrotik atera eta bazterrak nahasten hasi dira, etxeko bakea hankaz gora jarriz. Nerabezaroa ez da gaixotasun bat, baina pasa egin behar da. Etxeko guztiek pasa behar izaten dute.