Malenek betidanik nahi izan du animaliaz inguraturik bizi, baina kaleko pisu batean ez da erraza, eta gurasoek ez dituzte ikusten eragozpenak baino. Oztopoak oztopo, Malenek aurrera egingo du. Lehenengo, ikasgelako landare eta animaliak zainduz. Gero, andereño Anak oparitutako arrain parea gobernatuz. Eta ondoren etorriko direnak…

Abenturaz, umorez eta samurtasunez beteriko istorioa idatzi du Alaine Agirrek, animaliek ematen duten poza eta, era berean, eskatzen duten ardura erakusten dituena, eta liburu honek irabazi du haur literaturako Xabier Lizardi saria.

 Urko, egunero bezala, autobusera igo da eskolara joateko. Eta, egunero bezala, autoz betetako errotonda batean geratuko da autobusa. Urkok izugarrizko txizagura du eta autobusaren geldialdia aprobetxatuko du jaitsi eta errotondan pixa egiteko. Baina autobusak ihes egingo dio eta hantxe geratzea beste erremediorik ez du izango. Gauza harrigarriak ezagutuko ditu bertan. Lewis Carrollen Alizia herrialde miresgarrian liburua motxilan sartuta iritsi da Urko errotondara. Irudimenez eta fantasiaz gainezka egiten duten pasadizoak biziko ditu bertan eta, irtetean, zer pentsatua emango dioten hainbat kontu eramango ditu berarekin.

Munduaren historian uholde asko gertatu arren, bakarra izan zen Uholde Unibertsala. Berrogei egunetan izan zen euria, urak lur oso-osoa estali zuen eta Noek itsasontzi miresgarri bat eraiki zuen… Hori jende guztiak daki; baina elefante bakarra salbatu zela, eta arkan Jafet zuela adiskidea, Noeren semea, hori oso jende gutxik daki. Orduko gertakari harrigarriak ezagutu nahi badituzu, elefante bat hegan ikusi nahi baduzu, hementxe duzu aukera paregabea, aukera zirraragarria…
Patxi Zubizarretak Irria aldizkarirako sortu zituen ipuin hauek, eta Aitziber Alonsok marraztu. Baina orain osatuak, moldatuak eta txirikordatuak datozkizu, berriro gozatu, edo ustekabean deskubritu ditzazun.

 Egun-pasa doa Puka bere familiarekin. Aitona-amonen baserrira doaz, ondo jan eta hobeto pasatzeko asmoarekin, baina burugabe samarrak dira denak ere, arriskuez ohartzen ez direnak, eta Pukak, bere usaimenari esker, bataren eta bestearen atzetik ibili behar, gizaki arraio horiek deskalabrurik ez izateko. Txakur baten ikuspegitik idatzi du Jokin Mitxelenak bere estreinaldiko liburu hau: istorio alai eta eder bat, naturaren kolorez eta usainez betea: erleak, traktoreak, belarra, intxaurrak, txokolatea, erregaliza...

 Mikel barazkijalea da, gurasoek, haren hobe beharrez, horrela erabakita. Egun batean, ordea, aitita Xalbadorren baserrira joanda, aurreneko aldiz dastatuko du Mikelek txorixo puska bat, eta handik aurrera gauzak aldrebesten hasiko zaizkie, berari eta baita gurasoei ere.

 Ipuin honetako protagonista artista da, berak horrela dio behintzat; bere eskuak nahi duena idazteko zein marrazteko askatasuna duelako daki hori. Baina horrek badu eragozpen bat: letra txarra dauka, eta eskolan nahiz etxean askotan egiten diote errieta horregatik. Hori ez da okerrena, ordea.

 Helenari ez zaizkio igeriketa-klaseak eta igerilekua gustatzen: ura belarrietatik sartzen zaiolako, ura ahotik sartzen zaiolako, urak begiak gorri uzten dizkiolako... eta horrez gain Sorkun irakasle sorgina atsegin ez duelako. Errepikatu egin beharko du igeriketa-ikastaroa, baina hurrengo ikasturtean Ibon izango da irakaslea, eta horrek apur bat aldatuko ditu gauzak.

 Umeok irudimen handia du gula esaten dute denek, baina nik... nik ez dut batere irudimenik! Ipuin bat idazteko eskatzen didatenean, ordu erdi gelditzen naiz pentsatzen. Marrazki bat asmatzeko, orri zuriari begira egoten naiz tarte luzean.

 Elsak bost urte zituenean entzun zuen lehen aldiz hitz hau: pa-ra-di-su. Gustatu egin zitzaion. Bost segundo baino ez zituen behar izan zer esan nahi zuen galdetzeko. Hala ere, inork ez zion erantzunik eman… Uda batean, baina, dama bitxi bat agertu zen Elsa eta familia oporrak pasatzen ari ziren nekazaritza-etxean. Ordurako, hamar urte zituen Elsak. Orkatila bihurritu bat ere bazuen, eta, ezin zenez ibili, emakume xelebre hark paradisuari buruz kontatzen ziona entzuteari ekin zion.

Aireportu aldean, sator txiki bat pozik bizi zen, lurrean tunelak egin eta egin. Baina, burutxoa zulotik ateratzen zuenean, batzuetan hegan egitea zuen amets…