"Dena da erro desbideratu, erro madarikatu.

Ama gaiztoak, sorginak direlako; ama onak, emakume direlako; ama ez diren emakumeak, eme ez direlako, kumerik ematen ez dutelako, kume ez direlako.

Erro direlako. Erro zikin jazarriak.

Umorez beztituak.

Zentzu alienatzailearen genozidioa da erro madarikatuon patua.

Zentzuak min onartezina ematen digu.

Umoreak min bizigarria.

Umorez gizendu dute Beatriz Egizabalek eta Ane Labakak erroa, zentzu erritmikoz puztu, agoran daudelarik eztanda egin dezan,

hestegorriak gure masailetan".

Jule Goikoetxea

Soka ez da teatro dokumentala, ez periodistikoa, ezta aitortzakoa ere. Ordea, jendartean tabua den, samin ikaragarria eragiten duen eta gutxitan azaleratzen den (eta, egiten duenean, esan gabe doa, gordinki) eskola jazarpenaren gaia ekartzen du mahai gainera antzerki moduan. Egileak berak, gainera, lehen orrialdetik luzatuko digu abisua: berak ez du pertsonaia epaituko. Ikusten duenaz, galdekatzen duenaz, gutaz, ikusleez, irakurleez, hitz egiten du obra honek. Bertolt Brecht-ek egiten zuen antzera, gai bat paratuko digu begien aurrean, distantzia hartuko dugu, batzuetan ia oharkabean pasatzen diren ñabarduretan irakurleok gure istorioa idatz dezagun.

Donostia Kultura V. Poesia Saria irabazi duen lana. Izaskun Igoa Jaimerenaren lehen liburua da. Zigan jaioa 1995ean, 2020an Igoak aipamen berezia lortu zuen, Lurra zango zolaren gainean lanarekin, Iruñeko Udalak antolatutako Egile Berrientzako XXX. Euskarazko Literatur Lehiaketan. 2019az geroztik, Ttipi Ttapa aldizkarian aritzen da kolaboratzaile gisa.

Hotza bazkatzen lanak kontzientzia eta izatea ditu ardatz. Balea zuria argitaletxetik azpimarratu dute gorputzari uko egin gabe, haragoko kezka eta gogoetetan sakontzeko gaitasuna erakusten duela, orekari eutsiz eta hunkigarri izanez. Aldi berean, sen poetikoa eta egileak han-hemenka, omenaldi modura, erabili dituen erreferentziak ere nabarmendu dituzte

Hitzen zoo libre bat dakar Lizar Begoñaren poema liburuak. Logika egituratuak desafiatuz eta formaren aukerak zukutuz, mundu garaikidearen testurak bildu ditu, organikoenetatik ukiezinenetara. Palmondoak, abereak, belar txarrak, Bergman, Brontë, Oteiza, Le Guin eta beste hartu ditu solaskide, zentrorik gabeko eremu batean kiribiltzeko gonbita eginez irakurleari.