Aititak etxeko beira-arasan daukan bilduman, tamaina eta kolore guztietako maskorrez gain, marrazo-hortzak, itsas zaldiak eta itsas izarrak daude, baita itsas barraskilo handi eta txiki batzuk ere. Nurrek begiz jota dauka horietako bat: shunti bat omen da, Chiapaseko (Mexiko) ibaietako barraskilo bat, amamak esan dioenez. Nurrek ez daki ezer toki horretaz, baina berehala hasi da ikertzen, Aroa, Ane eta Adur lagunekin batera. Eta ez bat eta ez bi, elkarrekin abentura bat –beste bat!– hastea erabaki dute.

Egileak 1969an sorginen gaiarekin aurrenekoz topo egin ondoren sekulako bide bibliografikoak jorratzeari lotu zen –hainbat artxibo, liburutegi, liburu, agiri…–, adituak elkarrizketatuz eta halako ikerketak eginez. Izan ere, horren denaren azalpena eta azterketa da edukia: sorginkeriari buruzko saiakera mamitsua.

Euskal Herrian gertatutakoak ikertzen dira, ahaztu gabe zabalagoa zen testuingurua. Hondarrean, sorginkeriari dagokion irakurketa berri bat eskaintzera iristen da. Abiapuntuan, balizko susmoa: sorginkeria eta akelarrea egiazko kontuak zirela; akelarreetan droga bat erabiltzen zutela, serotonina, apoek azaletik isurtzen duten substantzia bat…

Hortik aurrera ez ohiko irakurketa, hipotesi moduan emana. Oinarri bibliografiko oparoan oinarritua eta hizkuntza jasoan, baina ulerterrazean adierazia.

«Ingalaterra» hoteleko atarian taxiaren zain. Nire ondoan, hirukote bat: amatxi-ilobak zitezkeenak; neskatiletatik bata hamar-hamaika urtekoa, bestea, umeago, agian zazpi edo zortzikoa.

Aireportutik heldua, autobus bat gelditu zen doi gure aitzinean; beretik, batak bestea bultza, trufa eta irriz, ingelesaz mintzo ziren larru zuridun mutil gazteak hasi ziren jaisten, hamasei urtekoak, nonbait. Motxiletan kanadar banderatxoa. Segur, azterketak amaituz geroko bidaian.

Hamaika urteko neskatilak belarrira zerbait galde egin zion amatxiri. Bada, ez nuen galdera entzun, bai ordea, erantzuna:

— Amodioa egitera etortzen dira, bihotza!